Akoestisch,haar stem galmt door de kamer.
De woorden goed doordacht. Ze dreunen door en komen aan als een hamer.
Ze lacht... Maar niet van plezier,of uit vertier.
Maar uit pure onmacht. Niet wetend wat te zeggen.
Ze loopt naar me toe,om vervolgens haar betraande gezicht op mijn schouder te leggen.
Ik voel me nu leeg,gesloten en oh zo klein. En de eerste jaren waren nog wel zo fijn.
Tuurlijk..ik ben de fout in gegaan,en heb haar bedonderd. Maar de als je de reden weet,dan ben je waarschijnlijk niet meer zo verwonderd.
De wens is niet zo heel gecompliceerd. Huisje boompje beestje. Het liefst zonder te veel problemen.
Ik heb er iig wel van geleerd. Niet meer doen+ T is n kwestie van geven en nemen.
Verzonden vanaf mijn BlackBerry®-toestel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten